woensdag 5 december 2007
vrijdag 30 november 2007
Wij gaan een dagje naar Praag. Ja, een dagje. Erics bedrijf is jarig en vliegt dit weekend naar Praag met 3000 man, om daar het feest te vieren. We vertrekken morgenochtend en zullen zondagmiddag terug zijn. Mirthe en Anna logeren bij de buren, het is de eerste keer in bijna zes jaar dat ik niet bij ze ben. Best spannend. Zowel voor mama en papa als voor de meiden.
Zondagavond of maandag zal ik de twee nieuwe posts van tekst voorzien, en wat foto's van Praag uploaden. Maar ik ga nu de batterijen opladen. En wat wasjes opvouwen. En inpakken, maar dat is zo gebeurd. En dan lekker onder de wol, voordat je het weet is het alweer de Grote Dag!
Zondagavond of maandag zal ik de twee nieuwe posts van tekst voorzien, en wat foto's van Praag uploaden. Maar ik ga nu de batterijen opladen. En wat wasjes opvouwen. En inpakken, maar dat is zo gebeurd. En dan lekker onder de wol, voordat je het weet is het alweer de Grote Dag!
donderdag 29 november 2007
Dagje Mette
Painting is a two-necklace activity, you know. (But not a comb-your-hair one, oh no. We comb the hair on Tuesdays and Fridays, and that's it amigo.)
Mette's painting became more and more colorful, it was amazing at the end. Didn't get a photo, because we had this...
A small meltdown. Which, when involving paint and water, is a good reason to put away your camera. This littlest Who was awake at 5:30 this morning, and stayed awake, and by the time we got around to painting, she was already starting to fall apart. Man did she need a nap. (Who am I kidding, did I need a nap. I was silently, desperately willing them to fall asleep doing something, anything, even painting, so that I could carry them to the couch and cover them with blankets and curl up in the chair next to them and sleep for whatever time they gave me. Didn't happen.)
So we made Zwarte Piet rice cakes (they were supposed to be cupcakes, but my sleep-deprived brain forget to set out the butter to soften and really, there was no way I was going to bake anything with two tired three-year-olds, so we took the easy way out and used rice cakes.) Two for the homebound and two for the big sisters, when they came home from school. (Mette has a big sister Anna, and Anna has a big sister Mirthe, and it's crazy when they're all here.)
Mmmmm.
Painting is a two-necklace activity, you know. (But not a comb-your-hair one, oh no. We comb the hair on Tuesdays and Fridays, and that's it amigo.)
Mette's painting became more and more colorful, it was amazing at the end. Didn't get a photo, because we had this...
A small meltdown. Which, when involving paint and water, is a good reason to put away your camera. This littlest Who was awake at 5:30 this morning, and stayed awake, and by the time we got around to painting, she was already starting to fall apart. Man did she need a nap. (Who am I kidding, did I need a nap. I was silently, desperately willing them to fall asleep doing something, anything, even painting, so that I could carry them to the couch and cover them with blankets and curl up in the chair next to them and sleep for whatever time they gave me. Didn't happen.)
So we made Zwarte Piet rice cakes (they were supposed to be cupcakes, but my sleep-deprived brain forget to set out the butter to soften and really, there was no way I was going to bake anything with two tired three-year-olds, so we took the easy way out and used rice cakes.) Two for the homebound and two for the big sisters, when they came home from school. (Mette has a big sister Anna, and Anna has a big sister Mirthe, and it's crazy when they're all here.)
Mmmmm.
zondag 25 november 2007
Thuis
Vandaag was het Sinterklaas/personeelsfeestje van Erics werkgever -- meer dan duizend mensen brachten 3 heerlijke uren samen door. De pepernoten, broodjes hotdog, Chocomel en mandarijnen waren er in overvloed. Onze meiden genoten van alles, Mirthe heeft zelfs een nieuwe vriendin gemaakt. Allebei een lantaarn geknutseld en veel kunstjes laten zien op de kussens voor het podium. Anna heeft op het podium zelfs staan jumpen, ik wist niet dat zij dat kon. Aan het einde, als beloning voor het overleven van die uren, kregen ze allebei een cadeautje. Ik vind het feestje elk jaar leuk, maar als ik weer thuis ben, met mijn kopje thee en de kaarsen aan, en alleen mijn man en twee kinderen om me heen, ben ik weer helemaal blij. Dat is voor mij het cadeautje.
Van de week hebben Anna en ik deze Pietjes gemaakt, en een stoomboot voor ze -- idee van de stoomboot is met liefde gejat van Mama Ilse. Wij hebben onze boot van een groot stuk Ikea tekenpapier gevouwen en Anna heeft een uur lang zitten knippen en plakken. Dat er lijm overal zat was geen probleem, zei ze, "want ik moet toch in de was."
Toen we vanmiddag weer naar huis reden, zei Mirthe: "Ik hoef een hele week lang geen pepernoot te eten. Misschien wel een jaar. Misschien de rest van mijn leven."
Vandaag was het Sinterklaas/personeelsfeestje van Erics werkgever -- meer dan duizend mensen brachten 3 heerlijke uren samen door. De pepernoten, broodjes hotdog, Chocomel en mandarijnen waren er in overvloed. Onze meiden genoten van alles, Mirthe heeft zelfs een nieuwe vriendin gemaakt. Allebei een lantaarn geknutseld en veel kunstjes laten zien op de kussens voor het podium. Anna heeft op het podium zelfs staan jumpen, ik wist niet dat zij dat kon. Aan het einde, als beloning voor het overleven van die uren, kregen ze allebei een cadeautje. Ik vind het feestje elk jaar leuk, maar als ik weer thuis ben, met mijn kopje thee en de kaarsen aan, en alleen mijn man en twee kinderen om me heen, ben ik weer helemaal blij. Dat is voor mij het cadeautje.
Van de week hebben Anna en ik deze Pietjes gemaakt, en een stoomboot voor ze -- idee van de stoomboot is met liefde gejat van Mama Ilse. Wij hebben onze boot van een groot stuk Ikea tekenpapier gevouwen en Anna heeft een uur lang zitten knippen en plakken. Dat er lijm overal zat was geen probleem, zei ze, "want ik moet toch in de was."
Toen we vanmiddag weer naar huis reden, zei Mirthe: "Ik hoef een hele week lang geen pepernoot te eten. Misschien wel een jaar. Misschien de rest van mijn leven."
woensdag 21 november 2007
Schoenzetten 2007
Gisteren hebben we een aftelkalendar gemaakt voor Sinterklaas. Op de dagen waar er een Sinterklaas is geplakt, mogen ze hun schoen zetten. We doen het dit jaar wat rustiger aan, niet elke avond die schoen bij de kachel. Het is voor Mirthe wel erg wennen. Ze is zowiezo meer gericht op "hebben", op "krijgen" -- wat voor mij wel moeilijk is. Anna maakt dit jaar voor het eerst bewust het Sinterklaasgebeuren mee. Ze is er ook erg mee bezig -- elke dag een paar tekeningen bij de kachel neerleggen, ongeacht of ze wel of niet haar schoen mag zetten. Ze kent verbazend veel liedjes. Ze let op elke Sint en Piet in elke winkel. Ze is pepernootdeskundige, met veel liefde proeft ze alle smaken en merken in de verschillende winkels. (Albert Heijn huismerk chocolade pepernoten zijn favoriet.)
Mijn kinderen maken twee keer per jaar een sprongetje, een ontwikkeling van het een of het ander, rond hun verjaardagen en halfverjaardagen. Ze zijn in de weken ervoor NIET TE GENIETEN. Ze zitten niet lekker in hun vel, zijn moe, en weten niet wat ze moeten doen om het weer op de rails te krijgen. Mirthe heeft dubbel pech dat haar donderwolkperiode precies tussen Sint Maarten en Sinterklaas valt. Ik weet dat ik na 9 december weer mijn vrolijke Mirthe terug krijg. Maar het zijn nu soms wel erg donkere dagen.
Annas donderwolken zullen rond Oud en Nieuw beginnen. Gezellig tijdens de kerstvakantie. Ze gaat 7 januari naar de basisschool, bij juf Elly en juf Roelien, in groep 1. Ik wens ze de eerste paar weken heel veel sterkte :-)
Nog maar twee weken! Zijn jullie al klaar?
Gisteren hebben we een aftelkalendar gemaakt voor Sinterklaas. Op de dagen waar er een Sinterklaas is geplakt, mogen ze hun schoen zetten. We doen het dit jaar wat rustiger aan, niet elke avond die schoen bij de kachel. Het is voor Mirthe wel erg wennen. Ze is zowiezo meer gericht op "hebben", op "krijgen" -- wat voor mij wel moeilijk is. Anna maakt dit jaar voor het eerst bewust het Sinterklaasgebeuren mee. Ze is er ook erg mee bezig -- elke dag een paar tekeningen bij de kachel neerleggen, ongeacht of ze wel of niet haar schoen mag zetten. Ze kent verbazend veel liedjes. Ze let op elke Sint en Piet in elke winkel. Ze is pepernootdeskundige, met veel liefde proeft ze alle smaken en merken in de verschillende winkels. (Albert Heijn huismerk chocolade pepernoten zijn favoriet.)
Mijn kinderen maken twee keer per jaar een sprongetje, een ontwikkeling van het een of het ander, rond hun verjaardagen en halfverjaardagen. Ze zijn in de weken ervoor NIET TE GENIETEN. Ze zitten niet lekker in hun vel, zijn moe, en weten niet wat ze moeten doen om het weer op de rails te krijgen. Mirthe heeft dubbel pech dat haar donderwolkperiode precies tussen Sint Maarten en Sinterklaas valt. Ik weet dat ik na 9 december weer mijn vrolijke Mirthe terug krijg. Maar het zijn nu soms wel erg donkere dagen.
Annas donderwolken zullen rond Oud en Nieuw beginnen. Gezellig tijdens de kerstvakantie. Ze gaat 7 januari naar de basisschool, bij juf Elly en juf Roelien, in groep 1. Ik wens ze de eerste paar weken heel veel sterkte :-)
Nog maar twee weken! Zijn jullie al klaar?
maandag 19 november 2007
What I miss
People often ask me what I miss the most about the US. I don't miss all that much -- family and friends, of course, and the seasons and how nature goes through them.
These are blueberry fields near my parents' home. Photo courtesy of my father. I've never actually seen this with my own eyes, but I miss the possibility, the ability to get into a car and drive until I'm there.
Here we have the endless fields of tulips, beautiful in their own way. But they don't make me catch my breath the way this does.
People often ask me what I miss the most about the US. I don't miss all that much -- family and friends, of course, and the seasons and how nature goes through them.
These are blueberry fields near my parents' home. Photo courtesy of my father. I've never actually seen this with my own eyes, but I miss the possibility, the ability to get into a car and drive until I'm there.
Here we have the endless fields of tulips, beautiful in their own way. But they don't make me catch my breath the way this does.
zondag 18 november 2007
Zondagsgevoel
Vandaag in de middag al vroeg de kaarsjes aan, lekkers op tafel, een vriendinnetje die kwam aanwaaien, nieuwe kleertjes, feestketting aan, twee stukjes oranjekoek na de kerkdienst, uren om te vullen met kleuren en tekenen, rode wangen van de kou als je heen en weer fietst, heel veel blokjes om.
Anna had vandaag voor het eerst een chocolade zoentje. Ze heeft er -- echt waar -- 27 minuten over gedaan om hem op te smullen. En dan nog liet ze een stukje staan, want het was "heerlijk, maar genoeg."
Ze wou ook zo graag haar nieuwe jurk voor de camera laten zien, maar kon niet stil genoeg blijven. Ze knuffelt zichzelf "omdat ik mijn jurk zo mooi vind, Mama."
"Toen ik Jannie voor het eerst zag, heb ik haar gevraagd hoe ze heet en of ze mijn vriendin wilde zijn. Ze zei ja. Ze had ook haar knuffel mee en ik ook en toen hebben we maar samen geduimd. Want we waren al vriendinnen."
En nog steeds :-)
Vandaag in de middag al vroeg de kaarsjes aan, lekkers op tafel, een vriendinnetje die kwam aanwaaien, nieuwe kleertjes, feestketting aan, twee stukjes oranjekoek na de kerkdienst, uren om te vullen met kleuren en tekenen, rode wangen van de kou als je heen en weer fietst, heel veel blokjes om.
Anna had vandaag voor het eerst een chocolade zoentje. Ze heeft er -- echt waar -- 27 minuten over gedaan om hem op te smullen. En dan nog liet ze een stukje staan, want het was "heerlijk, maar genoeg."
Ze wou ook zo graag haar nieuwe jurk voor de camera laten zien, maar kon niet stil genoeg blijven. Ze knuffelt zichzelf "omdat ik mijn jurk zo mooi vind, Mama."
"Toen ik Jannie voor het eerst zag, heb ik haar gevraagd hoe ze heet en of ze mijn vriendin wilde zijn. Ze zei ja. Ze had ook haar knuffel mee en ik ook en toen hebben we maar samen geduimd. Want we waren al vriendinnen."
En nog steeds :-)
zaterdag 17 november 2007
De man links is de schipper van de stoomboot en doet dit al 52 jaar. Dat betekent dat hij zijn eerste ritje maakte voordat mijn vader naar Amerika is vertrokken. Misschien heeft Pake hem nog wel een keer gezien (Beppe bijna wel zeker) en nu staan hun kleinkinderen langs de kant van dezelfde vaart te zwaaien naar de Sint. Wie had dat nou gedacht?
De man met de microfoon is onze makelaar en de man rechts de burgemeester natuurlijk. Sinterklaas zelf staat er een beetje verloren bij, vind je niet?
Luisteren voor de trippeltrappeltrippeltrap.
En ja hoor, daar komt ie!
De man met de microfoon is onze makelaar en de man rechts de burgemeester natuurlijk. Sinterklaas zelf staat er een beetje verloren bij, vind je niet?
Luisteren voor de trippeltrappeltrippeltrap.
En ja hoor, daar komt ie!
Abonneren op:
Posts (Atom)