Thuis


Vandaag was het Sinterklaas/personeelsfeestje van Erics werkgever -- meer dan duizend mensen brachten 3 heerlijke uren samen door. De pepernoten, broodjes hotdog, Chocomel en mandarijnen waren er in overvloed. Onze meiden genoten van alles, Mirthe heeft zelfs een nieuwe vriendin gemaakt. Allebei een lantaarn geknutseld en veel kunstjes laten zien op de kussens voor het podium. Anna heeft op het podium zelfs staan jumpen, ik wist niet dat zij dat kon. Aan het einde, als beloning voor het overleven van die uren, kregen ze allebei een cadeautje. Ik vind het feestje elk jaar leuk, maar als ik weer thuis ben, met mijn kopje thee en de kaarsen aan, en alleen mijn man en twee kinderen om me heen, ben ik weer helemaal blij. Dat is voor mij het cadeautje.


Van de week hebben Anna en ik deze Pietjes gemaakt, en een stoomboot voor ze -- idee van de stoomboot is met liefde gejat van Mama Ilse. Wij hebben onze boot van een groot stuk Ikea tekenpapier gevouwen en Anna heeft een uur lang zitten knippen en plakken. Dat er lijm overal zat was geen probleem, zei ze, "want ik moet toch in de was."


Toen we vanmiddag weer naar huis reden, zei Mirthe: "Ik hoef een hele week lang geen pepernoot te eten. Misschien wel een jaar. Misschien de rest van mijn leven."

Schoenzetten 2007


Gisteren hebben we een aftelkalendar gemaakt voor Sinterklaas. Op de dagen waar er een Sinterklaas is geplakt, mogen ze hun schoen zetten. We doen het dit jaar wat rustiger aan, niet elke avond die schoen bij de kachel. Het is voor Mirthe wel erg wennen. Ze is zowiezo meer gericht op "hebben", op "krijgen" -- wat voor mij wel moeilijk is. Anna maakt dit jaar voor het eerst bewust het Sinterklaasgebeuren mee. Ze is er ook erg mee bezig -- elke dag een paar tekeningen bij de kachel neerleggen, ongeacht of ze wel of niet haar schoen mag zetten. Ze kent verbazend veel liedjes. Ze let op elke Sint en Piet in elke winkel. Ze is pepernootdeskundige, met veel liefde proeft ze alle smaken en merken in de verschillende winkels. (Albert Heijn huismerk chocolade pepernoten zijn favoriet.)


Mijn kinderen maken twee keer per jaar een sprongetje, een ontwikkeling van het een of het ander, rond hun verjaardagen en halfverjaardagen. Ze zijn in de weken ervoor NIET TE GENIETEN. Ze zitten niet lekker in hun vel, zijn moe, en weten niet wat ze moeten doen om het weer op de rails te krijgen. Mirthe heeft dubbel pech dat haar donderwolkperiode precies tussen Sint Maarten en Sinterklaas valt. Ik weet dat ik na 9 december weer mijn vrolijke Mirthe terug krijg. Maar het zijn nu soms wel erg donkere dagen.


Annas donderwolken zullen rond Oud en Nieuw beginnen. Gezellig tijdens de kerstvakantie. Ze gaat 7 januari naar de basisschool, bij juf Elly en juf Roelien, in groep 1. Ik wens ze de eerste paar weken heel veel sterkte :-)


Nog maar twee weken! Zijn jullie al klaar?

What I miss

People often ask me what I miss the most about the US. I don't miss all that much -- family and friends, of course, and the seasons and how nature goes through them.


These are blueberry fields near my parents' home. Photo courtesy of my father. I've never actually seen this with my own eyes, but I miss the possibility, the ability to get into a car and drive until I'm there.

Here we have the endless fields of tulips, beautiful in their own way. But they don't make me catch my breath the way this does.

Zondagsgevoel

Vandaag in de middag al vroeg de kaarsjes aan, lekkers op tafel, een vriendinnetje die kwam aanwaaien, nieuwe kleertjes, feestketting aan, twee stukjes oranjekoek na de kerkdienst, uren om te vullen met kleuren en tekenen, rode wangen van de kou als je heen en weer fietst, heel veel blokjes om.


Anna had vandaag voor het eerst een chocolade zoentje. Ze heeft er -- echt waar -- 27 minuten over gedaan om hem op te smullen. En dan nog liet ze een stukje staan, want het was "heerlijk, maar genoeg."


Ze wou ook zo graag haar nieuwe jurk voor de camera laten zien, maar kon niet stil genoeg blijven. Ze knuffelt zichzelf "omdat ik mijn jurk zo mooi vind, Mama."


"Toen ik Jannie voor het eerst zag, heb ik haar gevraagd hoe ze heet en of ze mijn vriendin wilde zijn. Ze zei ja. Ze had ook haar knuffel mee en ik ook en toen hebben we maar samen geduimd. Want we waren al vriendinnen."


En nog steeds :-)

Schoenzetten 2007


Achter Mirthe kan je onze "kachel" net zien, in de vensterbank. Vandaag afgestofd en voorzien van nieuwe vlammen.

Nog niks te zien...


Behlave Meester Tjeerd, met trompet. Hij is de directeur van Mirthes school, en ze zag hem meteen, van een afstand van bijna 100 meter. Ze ziet alles, niks gaat haar voorbij.



Soms is het wel een beetje eng, dat Sinterklaas gedoe.

De man links is de schipper van de stoomboot en doet dit al 52 jaar. Dat betekent dat hij zijn eerste ritje maakte voordat mijn vader naar Amerika is vertrokken. Misschien heeft Pake hem nog wel een keer gezien (Beppe bijna wel zeker) en nu staan hun kleinkinderen langs de kant van dezelfde vaart te zwaaien naar de Sint. Wie had dat nou gedacht?

De man met de microfoon is onze makelaar en de man rechts de burgemeester natuurlijk. Sinterklaas zelf staat er een beetje verloren bij, vind je niet?


Luisteren voor de trippeltrappeltrippeltrap.


En ja hoor, daar komt ie!

Ik ben een kleine rode Sint in een grote grijze wereld...


Onze buurvrouw is al jaren een Piet -- Mirthe herkende haar, Anna zei alleen: "He die Piet weet mijn naam!"

Because I surrendered the camera to Eric very early in the day today, I treated myself to some blurry-photo-making on the drive home from the grocery store.

"Life in a Northern Town" was on the radio and I felt like I was in the video :-)

Sinterklaasliedje 2007

Sinterklaas Kapoen...TJE!
Gooi wat in min schoen...TJE!
Min mama heeft de mooiste fiets!
Min mama heeft de mooiste fiets!
Min mama heeft de mooiste fiets!
En ik hou zoooooooooooo van de hele weeeeeeeeeeeeeeeeeereld....

-- Anna (op d'r beste Frans Bauer/Ali B/KvK)

1. Herhaal 27 keer, of totdat je veilig op je eigen oprit staat. ("En toen was het liedje afgelopen.")

2. Gegarandeerd om je mamas rode wangen nog gloeiender rood te maken.

Pijn

Vannacht rond 03.30 wakker geworden met pijn in mijn rechterzij, net naast mijn heup zeg maar. Dit was maandag vroeg in de ochtend ook gebeurd, maar toen was het na 15 minuten alweer voorbij. Ik dacht aan een eisprong, heftiger dan normaal. Alleen een beetje aan de late kant voor een eisprong... En dat was ook zo, want ik werd gisteren ongesteld. Een beetje aan de vroege kant, want ik ben altijd vrij regelmatig -- om de 28 dagen, 29 dagen. Ik voelde me de hele dag niet zo lekker, dus een beetje op tijd naar bed gegaan. Zelfs geen Law & Order gekeken. (Dat is al heel wat, want ik ben gek op die old school L & O :-) Maar goed ook want die paar uurtjes slaap had ik hard nodig.

Want vannacht hield de pijn niet op -- na anderhalf uur hebben we toch de huisarts gebeld. Hier in het hoge noorden komen ze nog aan huis, tenminste hier in het dorp. Rond 05.00 kwam hij aan, en daar was ik, alsof ik aan het bevallen was. Ijsberen op de overloop, hangend aan de wastafel in de badkamer (ik heb tig keer geprobeerd te overgeven maar er kwam bijna niks uit.) Dan op bed liggen, dan weer lopen. Kreunen, maar dan heel zachtjes zodat de meiden niet wakker zouden worden. En heel veel tranen van de pijn. Ik kon nergens mijn weg vinden.

Na in- en uitwendige onderzoeken (fijn he!) heeft hij ons doorgestuurd naar het ziekenhuis in Heerenveen, voor de zekerheid. We hebben de meiden wakker gemaakt en ze aangekleed en meegenomen. We kennen hier niemand zo goed dat we ze wakker kunnen bellen. Dus maar mee, wat ik eigenlijk niet zo erg vond. Beter dat dan dat ze wakker zouden worden met een vreemde in huis en niet wetend waar Mama was. Ze hebben het prima naar de zin gehad bij de Spoedeisende Hulp -- ranja (om 06.30!) en kleurboeken en potloden met echte gummen en piratenstickers.

Bij mij hebben ze twee keer bloed afgenomen, en urine, en ik moest aan zo'n hartmeterding blijven. Alles was in orde en tegen de tijd dat ik bij de gynaecoloog terecht kon was de pijn al goed weggezakt. Daar een echo gemaakt, maar wederom zag alles er goed uit. De gyn dacht aan een gebarsten cyste. Mocht de pijn terugkomen dan moet ik direct naar het ziekenhuis bellen en op de poli komen.

Dus sja, wat was het? Wie weet. Ik was niet zwanger, dat weet ik wel zeker. Stress, pech, galstenen, kanker (daar dacht ik natuurlijk meteen aan), zweer? Ik probeer me in te houden met het googlen van symptomen, maar dat is heel moeilijk.

Ben ook gewoon gebroken, door de pijn, de korte nacht, het piekeren. Pijn in mijn armen waar ze bloed hebben afgenomen. Hoofdpijn omdat de Saridon op is en ik voel me nog niet lekker genoeg om de Etos aan te kunnen. Eric is laat thuis, omdat ie pas om 10.30 op zijn werk verscheen, en morgen moet ie twee dagen weg voor de OR, naar hun jaarlijkse hutje-op-de-hei-dagen. Hij is er pas vrijdagavond weer.

Dus morgen de goed-moed-schoenen aantrekken, Mirthe naar school brengen (ze blijft op donderdag altijd over) en met Anna kom ik de dag wel door. Dan maar eten en vroeg naar bed, en vrijdag zal het vast wel beter zijn. Toch?

De kinderen zijn schatten, nog steeds. Hebben de hele dag lief gespeeld en Mama verwend. Vanochtend lagen we op het grote bed televisie te kijken met zijn allen, en ik dommelde weg. Toen ik wakker werd was ik omringd door knuffels, de dierbarste knuffels weet je, en helemaal toegedekt met babydekens. De knuffels ook allemaal ingestopt. Het was een heus ziekenhuis, met twee van de allerliefste zusters die je je kan voorstellen.

April, come she will
When streams are ripe and swelled with rain;

May, she will stay,
Resting in my arms again.

June, she'll change her tune,
In restless walks she'll prowl the night;

July, she will fly
And give no warning to her flight.

August, die she must,
The autumn winds blow chilly and cold;

September I'll remember
A love once new has now grown old.

--Simon & Garfunkel

The girls had a gymnastics performance tonight, Anna (preschoolers) as a little witch, and Mirthe (1st graders) as a Harry Potter...something. A Hermione? I have to confess, I've never really gotten H.P. I read the first book in English and the fifth in Dutch, but never managed to get sparked onto the whole craze. There are so many other, slightly/much better written fantasy series for kids -- Tolkien, C.S. Lewis, Redwall, Madeleine L'Engle. And The Dark is Rising series, I haven't thought about that in ages. I read those books when I was 11, maybe 12 -- I read them over and over, mostly in the bus to and from school. I'd like to get my hands on copies someday.

The performances went well and when we got home we watched it all again (Eric filmed) and then got the kids to bed before they passed out on the couch. I'm glad it's over -- I'm not a huge fan of those overcrowded, loud music type situations.

Tomorrow's St. Maarten (St. Martinus) here, and we're ready. We've learned a few new songs and we've got candy and mandarines, so even if no-one comes by, we'll still have a feast.

Who would you share your cloak with, this stormy autumn night?

Conversation with Anna, on the pot

"Mama, the poopie is in his house and he doesn't want to come out."

"Oh? What's he doing then? Is he is sleeping?"

"Nope."

"Is he drinking coffee?"

"Nope."

"Is he shy or something?"

"No." She glances up at me, with a weary, long-suffering look on her face. "He's just checking his email."

Done.

As is the battery in the camera, as am I. As were the children, at 19.00 -- what is up with these early bedtimes?

Heksenbrij


Mirthe dyed the t-shirt from her witch's costume purple -- tomorrow we're going to make it "scarier" with a grey gauzy material and purple sequins (her choice.)


The littlest witch is feeling quite better, thanks very much for the get-well-wishes. There was no more throwing up and she slept for fourteen hours straight. This afternoon she slept, without protesting, for three hours. She even managed a pout or two -- here because she wasn't allowed to stir the witches' brew.

I never used to believe those people who showed pictures of their kids, asleep at the dinner table -- mostly because my own are semi-allergic for sleep and fight any and all urges to fall into it.

Until tonight. I asked Mirthe a question about her day and when I turned to ask Anna the same, boom, she was out. We kept trying to wake her up, but she wasn't having it. She felt sick and her head hurt and she was just going to close her eyes and think about it. Finally Mirthe ate Anna's sandwich and we decided to call it a night and head upstairs. It was 17.30 -- thank God Mirthe can't read a clock -- yet.

Once upstairs, we struggled to get Anna out of her clothes and then out of the blue she threw up. For the first time, ever, in her short life. Five times, actually. It was all over the bathroom (man I'm glad I didn't clean the bathroom this afternoon) and Mirthe burst into tears and panicked, because throwing up is a very traumatic thing for her. (And because she had said at the dinner tabe that she didn't believe Anna was really sick, just fake sick, that it was her fault that Anna threw up. I honestly don't know where she gets these things, but they worry me a little.) So I sent her downstairs for a glass so that Anna could rinse her mouth out and I cleaned up most of the gunk on the floor. Got Anna into her pjs and then she took about 47 tiny sips of water and spit each one out. She said she felt better and crawled into bed and promptly fell asleep. We woke her up one last time to show her where the upchuck bucket was, next to her bed, and she nodded and boom, she was out again.

I talked with Mirthe for a while about being sick and how you have to use the bucket etc etc etc (Mirthe is all about the technical stuff, the accessories, in situations) I told her how proud I was of her, for helping with Anna and how she was really sweet for her little sister. She beamed. And then she asked if Anna threw up again, if Mirthe could sleep in my bed tonight, 'cause that throwup really stinks.

I said I'd think about it :-)

Even with cleaning the bathroom and doing the first load of throwup laundry (I hate rinsing that stuff out in the bath, how do you all deal with that?) I was still downstairs at 18.35, which has, I'm pretty sure, never happened in my parenting career.

I don't know what to do with myself, I have all this time. I think I'll head in early, just in case the bug comes back and I have to change beds in the middle of the night.


And here they are in April 2005:

What we ate yesterday (and today)*

Sauerkraut casserole/zuurkool stamppot

1 kilo potatoes
milk
butter

500 gr sauerkraut (bagged, not canned, if you can get it)
1 tsp. mustard (2 is also good)
1 T. vinegar (I use white balsamico)
1 clove of garlic (I always use three, because hey, garlic. Yum.)
1/2 tsp. curry (1 tsp. is better)
1/2 tsp. thyme

thick cut of bacon, sliced into little pieces (or leftover ham, or sausages)

1. Wash the sauerkraut in a colander. Really well. Wash all that krautiness out and let it drain for a few minutes. Then put it in a pan with the mustard, vinegar, garlic cloves, curry and thyme. Mix it up a bit and let it simmer/warm up/steam on the lowest heat you can manage. For at least 30 minutes.

2. While that's cooking, you can peel, cook (about 20 minutes) and mash the potatoes with the milk and butter. I make more than a kilo, probably closer to 1.5 kilos.

3. Fry the bacon/ham/whatever up and let it drain.

When the sauerkraut's really well steamed, mix it up with the mashed potatoes (I like to mash it all together so that the garlic cloves also get spread around.) Garnish with bacon and let the whole thing get crispy in the oven for a few minutes.

Lekker with cucumber salad (cucumbers sliced wafer thin with a cheese slicer thingy -- Jesus my English is getting bad -- and layered with a few tsp. of sugar, white vinegar and lots of white pepper.) Or just a regular winter salad.

Also, after you've put the sauerkraut on, and suddenly realize you don't have any applesauce in house and your kids won't eat this without applesauce just peel and slice a few apples, cover with water to cook for about 15 minutes and then throw whatever sugar's in the sugarpot in the pan, stir well and add generous amounts of cinnamon. Voila applesauce. Set outside to cool before you begin the potatoes. Cover well so that your cats don't decide to "help" with stirring.

Sleep with the windows open.

*Because all of a sudden it's fall here and this is the ultimate Dutch fall dish. I googled the recipe -- it's one of the first results, 'cause I'm lazy like that -- and it's been a favorite ever since. Also it's easier to write up a recipe than a regular post and it's already way past my bedtime.

Mirthe on the slide. Anna, 3jr9mnd.

Anna slides up to me, a butter-colored piece of paper clutched to her chest. "Mama, I have a surprise for you."

I am always up for surprises, especially those of the drawing kind. "Oh? Let me see then." I study the drawing before me and Anna doesn't even need to be prompted for the story behind it.

"It's Mirthe on the slide. And I'm watching. And there's a storm coming, see" -- she jabs at the paper -- "thunderclouds. And a dog who might drown but probably won't. And there's letters of course." She pauses for breath but there's no story left, so she just breathes slowly in and out. Professionally, silently, I note that there's also a horizon line, and that Mirthe has actual lips and not just a C-smile.

"You're pretty proud of that drawing, aren't you, Beano." I keep my eyes on her, waiting for an answer, but she's so lost in the world of what she's just drawn, that she can barely manage the tiniest of nods. Yes. Yes I am.


There was a day -- a few months after she was born, before her arm began to heal and move again -- when I just lost it. I cried and cried, thinking about what her life was going to be like, feeling enormous guilt for insisting on the natural delivery and not the c-section that would have left both her arms perfect and whole. Feeling guilty that it wasn't enough that she was alive -- because she could have died during the delivery, or had irreversible brain damage -- but that I also wanted her perfect. The way she was for 41 weeks, under my heart. Oh God, I thought. Let her be creative, let her have a beautiful voice, an imagination. But please don't let her want to draw, because she won't be able to, with that stupid, damaged, imperfect arm.



Almost four years later, I have a daughter who loves to draw. Who surprises me daily with what she can do, who refuses to acknowledge that she has a handicap. She doesn't know any better and I am gradually waking up to the fact that she can do anything she sets her mind to.

And I am so, so proud of her. Yes I am.

Vanavond nog even Kameleon 2 gekeken.

De meiden hebben de hele dag met Mette gespeeld, hier bij ons thuis. Anna was zo moe dat ze sliep voordat ik de kamer uit was, toen ik ze naar bed bracht.

I love those overalls. And the rosy little feet peeking out from underneath.


Homework. Self-imposed.


Anna sleeps on the baby blanket I got her from the Hema, the day before she was born.


Mirthe sleeps on my baby blanket, always has. Sometimes when I'm not feeling so great myself I have to fight the urge to go and grab it off her bed and fall asleep underneath it.

I'm enjoying the feminist mother dialogue over at Blue Milk. Too shy to write up my own answers and send them off to her, but still enjoying thinking about it all and where I might land in the spectrum.

Today Mirthe had an "expected unexpected" day off from school (they told us about it last week :-) -- they're moving the furnaces in the school and would be without heat on Wednesday and Thursday. Wednesday is always a half day, but a whole Thursday without heat was considered cruel and unusual punishment. I'm guessing this is the closest we'll ever get to something like a snow day. I got all nostalgic this morning when I realized my kids would probably never know the joy of waking up in the early morning hours, fresh blanket of snow outside, to flip on the tv and wait breathlessly for their school's name to show up in the closings list. Oh Michigan, how I miss thee!


Yesterday none of us had any Halloween mojo so we saved the pumpkin carving for today. We were also supposed to bake brownies (that was the mojo we were missing yesterday) but... time got away from us. Keeping with the snow day idea we stayed in pjs until noon and Mirthe's ultimate dream came true: she got to watch "all" the shows Anna watches while she's stuck at school learning how to read. So pjs and The Triplets and Strawberry Shortcake it was. Then we got dressed and ate lunch, and carved pumpkins, and created an enormous Barbie ranch in the living room and dining room. It took a lot of coffee on my part to get that far in the expected unexpected day off.

And then grocery shopping, and Anna's gymnastics.

And dinner and bed. The brownies will have to wait until tomorrow :-)


I'm 39 and I still get so excited looking into a pumpkin that's been hollowed out. Maybe because we only get to do it once a year?


I carried the pumpkin theme further -- maybe a little too far -- and made pumpkin soup. Here it is at the bouillon stage. There were sausages and roasted shallots as garnish, depending on whether you eat meat, or not.

And I just had a flashback to high school, and Sarah saying "snausages" like only she can -- Sarah, if you ever read this, will you call me up one day and just say "snausages" and then hang up? So that I remember how it really sounds.


Just this once, 'cause mama was somewhere else with her thoughts and didn't have enough time to insist on proper attire at the dinner table -- they were allowed to eat wearing their leotards. Mirthe and Anna, that is.

That's making me smile, thinking of Eric in a leotard. Hee!